Ken je dat gevoel dat je echt iets heel graag wilt, maar dat je het ook super eng vindt? En dat je dan doorgaat en het toch doet? Dan voel je je zó kwetsbaar!

Dat gevoel dat je maag zich drie keer omdraait, je jezelf het liefst opsluit in je bed met de dekens over je hoofd. En toch is daar tegelijkertijd dat sprankeltje in je lijf. Dat sprankeltje dat alsmaar blijft schijnen, sterker wordt en zegt ‘ik doe het’!

Precies dat gevoel heb ik bij het posten van dit bericht.

Afgelopen week heb ik een filmpje gemaakt over wie ik ben en waar ik voor sta.
In dat proces ben ik mezelf echt op alle fronten tegengekomen. Net een ui die je tot op de kern afpelt. De ‘wie ben ik nou om’ en de ‘ja maar wat als’ en nog zo een ‘daar zit toch niemand op te wachten’, kwamen allemaal voorbij.

Ineens kwam ik niet meer tot een behoorlijke tekst, mijn natuurlijk presentatie talent was als sneeuw voor de zon gesmolten en angst, bergen met angst kwamen te voorschijn, alsof ik mij voor de camera ontbloot. Nou, dat is niet het geval kan ik je verzekeren 😉

En om dan, uiteindelijk, tot de ontdekking te komen dat het helmaal niet over mij gaat, over hoe ik eruit zie, wat ik zeg maar dat het gaat om het gevoel wat ik wil overbrengen. Dus bij deze, mijn filmpje:

 

 

Hoe ik over al mijn hobbels heen ben geklommen? Met liefde, liefde voor mezelf!

 

Ps. Filmpje creëren? Ik kan de videovakvrouw van harte aanbevelen!